Tempel overnachting in Koyasan

door Ron

Also available in: English

Zeven uur opgestaan, rustig wakker geworden, om 8:15 met de trein richting Mount Koyasan gegaan. Twee keer moeten overstappen, bij de derde keer een treinkaartje moeten kopen. De derde trein was van een andere treinmaatschappij dan JR. Retour trip met onbeperkt busgebruik in koyasan was 3200 Yen (inclusief gereserveerde stoel op de heen weg). Koop je deze kaartjes los en ga je uit van een heen en terug rit met de bus en verder niet, dan kost je dit plus minus 3500 Yen. Niet veel voordeliger maar wel iets en gebruik je de bus vaker wordt het steeds goedkoper. Zaten een paar toeristen in de trein die in een trein later hadden moeten zitten, was wat stress bij ze. Uiteindelijk moesten ze in de trein alsnog extra betalen voor een gereserveerde stoel geen idee of het duurder was. Snap niet als er iets anders op je kaartje staat dan op het bord dat je dan instapt. Zodra ik twijfel vraag ik het altijd even aan de conducteur. Daar in tegen was het wel leuk om naar te luisteren voor mij. 😆  De hele reis duurde ongeveer drie uur.  Tijdens deze reis een bentobox gekocht, dat is zeg maar een soort van lunchtrommel die je op het station kunt kopen. Moest ik natuurlijk wel een keer geprobeerd hebben. Deze was ongeveer acht euro.

koya3Een groot gedeelte van de reis was klimmend de berg op. Laatste stukje naar Koyasan met zo’n kabelbaantrein die dan heel steil de berg op gaat. Moest er toch aan denken wat er zou gebeuren als dat ding ineens los schiet. Zo plat als een pannenkoek, brrrr. Ik arriveerde om een uur of twaalf met de bus in Koyasan. 

Okunoin’s begraafplaats

Kon pas om twee uur inchecken, eerst ergens een lunch plek opgezocht. Na een half uur kwam mijn eten eindelijk, ze waren mij vergeten. 🙁 Na het eten als eerste naar Okunoin’s begraafplaats gegaan, waar meer dan 200.000 graven zijn. Prachtig gelegen in het bos met cederbomen van honderden jaren oud. Ik heb de oude toegangsweg genomen via de Chinohashi brug die mij langs alle oude graven leidde. Velen begroeid met mos, half omgevallen of deels stuk. Ik zag een bordje langs het pad een ander pad inwijzend had geen idee waar naar toe.

koya2

Ach ben het pad toch maar gaan volgen, na een paar honderd meter liep ik de begraafplaats af. Geen straf want toen zag ik dit.

koya1

Eenmaal weer terug op heilige grond, genietend van de omgeving verder gelopen. Er liepen relatief weinig mensen wat mij verbaasde, totdat ik zag waarom. Ze kwamen met bussen tegelijk aan bij de nieuwe ingang. De meesten liepen maar een klein stukje rond en bezichtigden de tombe van Kobo Daishi waar hij tot in de oneindigheid in meditatie blijft concentrerend op de bevrijding van al het leven. Helaas geen foto’s. Maar kan je vertellen dat het mooi en sfeervol was. Tevens vlakbij de massatoerisme ingang prachtige herfstkleuren gezien.

koya4

Ik ben weer terug het bos ingegaan de hordes mensen achter mij latend. Zo zonde dat mensen zo vaak aan de hand genomen willen worden en juist daardoor het mooiste missen. Misschien maar beter ook was extra mooi doordat er weinig mensen waren.

koya6koya5koya7

Mijn voetjes die ik mijn nieuwe Japanse gympen had gestoken voor deze trip begonnen te protesteren toen ik weer in het dorp was. Was toch tijd om in te checken, schoenen uit, schoenen aan en schoenen weer uit. Tja een klooster hé.

koya12

De monnik bracht mij naar mijn kamer en daar ben ik even gebleven. Het eten zou om 17:30 gebracht worden dus toch nog maar een keer het dorp ingegaan. Lekker gewandeld en rondgekeken.

koya9

Om rond vijf uur op de kamer te belanden. Toen hij langs kwam met het eten vroeg ik hem toch even wat die vreemde geur nou was die ik niet thuis kon brengen. Bleek wierook te zijn, doen ze in de kamers in de ochtend. Omg het eten zag er zou mooi en lekker uit. Zo smaakte het ook.

koya10nadien kwam er een wat oudere monnik even kijken vanwege mijn vraag over de geur. Hij sprak een beetje Engels en hij vertelde me over het wierook maar ook over de ceremonie in de ochtend. Zo leuk. Nadat hij tevens mijn bed had klaar gemaakt ben ik nog even terug gekeerd naar de begraafplaats. Niemand te zien, het was ook al donker. Toch een stukje gelopen. Creepy hahahaha. Je gaat vanzelf van alles horen. Na een tijdje terug gekeerd. Later nog een keer toen ik eindelijk wat mensen zag lopen. Maar was toch minder spannend op die manier. Om acht uur op de kamer lag ik dit in bed te schrijven. Want tja Japanse tv schiet niet op en mijn wifi/mobiel internet deed het niet. Dus zou zeggen welterusten dan maar.

koya11

6 reacties

Sanne 10/11/2016 - 4:04 pm

Wauw, wat prachtige fotos en geweldige verhalen. Geniet!

Reply
Ron 12/11/2016 - 2:54 pm

Dank je wel 😀

Reply
Maarten 11/11/2016 - 2:56 pm

Echt prachtige foto’s, de zwart wit foto is super!!!

Reply
Ron 12/11/2016 - 2:53 pm

Bedankt voor het compliment 🙂 vind hem zelf ook erg gaaf.

Reply
Gaby 13/11/2016 - 5:31 pm

Ja jij kunt het. Dat weet ik nog van vorige keer,je kunt goed verhalen en fotograferen. Prachtig is het.

Reply
Ron 14/11/2016 - 2:17 pm

Dank je Gaby, geniet ervan 🙂

Reply

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.