Conclusie alleen reizen.

door Ron

Heb de vraag al een paar gehad. Hoe was het zo alleen? Zou je het nog een keer doen? Tja,jeetje hoe kijk ik terug op deze reis. De eerste week speelde emoties best eenredelijke rol, niet constant natuurlijk maar korte pieken van emoties kwamen zeker voorbij. Dan komt er een punt dat je, je wat comfortabeler begint te voelen in de hele situatie en piek je minder en des te meer je weer richting huis gaat, gaan die pieken weer wat omhoog. Maar niet zoals in het begin. Het is een proces waar je door heen moet. Wij allebei overigens het is een leerschool voor ons beide. Hij zonder de vertrouwde routine en zorg. Maar aan het einde van de rit wel beter wetend wat hij wilt bij een volgende reis van mij. Tja en voor mij een misschien wat harde leerschool om weer alleen te leren reizen, want ja dat is niet wat je samen voor ogen had. Uiteraard geldt dit ook voor hem, maar ik moest het in dit geval ondernemen en dat was van tijd tot tijd best lastig. Niemand op wie je kan terug vallen fysiek als je, je even niet goed voelt zoals in Parijs. Maar het maakt je ook sterker en zeker zelfverzekerder. Zo af en toe misschien zelfs een gevoel van overwinning.

Feit is wel dat je dit soort dingen misschien beter niet kunt ondernemen als je slecht alleen kunt zijn. Mocht je het wel doen kleine stapjes en begin met een weekendje. Ik wist namelijk uit mijn tijd voor Pim dat ik op zich wel heel goed met mijzelf door één deur kon. Ik heb de gok genomen, en mijn man daarmee ook een avontuur in gegooid. Maanden voordat het echt van start zou gaan was hij niet altijd even blij met de gedachte. Maar ja zoals alles is dat het een proces waarbij hij aan het idee moest beginnen te wennen. Terwijl ik op mijn laptop zo’n beetje al stad en land had afgezocht naar alle info voor mijn trip naar Noorwegen. Bij tijd en wijlen voelde ik mij daar egoïstisch over, maar het was en is gewoon nodig om af en toe ook je zelf in acht te nemen. Waarbij het ook voor mij ineens even anders ging door alle toestanden rond het regelen van zijn avontuur, en ik me genoodzaakt zag af te zakken naar het zuiden. Maar zoals ik al in begin van dit verslag zei zeg ik nu weer. Ik maak een diepe buiging naar mijn man en neem mijn denkbeeldige hoed af. Want hij is ook een avontuur in gegaan en is met vlag en wimpel geslaagd. Ook dank aan iedereen die hem heeft bezocht, gebeld en wat zo meer en dank aan de mensen die mijn draakjes, onze draakjes van de goede zorg hebben voorzien.

Nu dus alleen nog het antwoord op de vraag zou je het weer doen? Het antwoord is ja, zou ik het liever samen met iemand doen, ja waarschijnlijk wel ja. Maar goed je komt op een leeftijd waarbij mensen niet alleen maar meer kunnen doen wat ze willen. Waarbij mensen verantwoordelijkheden hebben en zo hoort het ook. Waarbij je niet kan en niet moet willen verwachten dat je iemand kan vragen om drie weken mee te gaan. Maar ik heb enorm genoten en ben mijn eigen beste vriend op die momenten, dus eigenlijk kan je het niet beter hebben. Alleen samen met jezelf alle vrijheid om te doen en laten wat je wilt. In bed blijven liggen, een gebouw voorbij lopen en denken meh nee geen zin. Dan is er niemand die zegt ah maar ik wil, waarbij jij dan zegt ooh oke. Dit was het dan voor deze reis, geen updates meer geen nieuwe avonturen vanaf een terras geschreven in een warm land met een cocktail in mijn hand.

Hou van jullie Xxxxxx

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.