Cinque Terre een lange leuke dag gehad.

door Ron

Gisteren was een heerlijke dag maar lange dag. Om half tien ben ik op de trein gestapt naar het eerste dorp van de vijf in Cinque Terre. Vanaf La Spezia, was het maar een minuut of twintig. Voordat ik er erg in had arriveerde ik in Monterosso al Mare. Dit dorp is niet het mooiste dorp van de vijf maar heeft wel een heerlijk strand. Is ook het verste dorp gezien vanaf La Spezia.

Mijn gedachte was dat de meeste mensen bij de eerdere dorpen de trein zouden verlaten. Dat klopte redelijk, het was er nog lekker rustig. Wat wilde ik nu al graag een duik in de zee nemen. Helaas dat is dan het nadeel van alleen onderweg zijn. Niemand die op je tas kan letten terwijl jij lekker in het water dobbert. Je kan niet alles hebben in het leven. Langs de hele kade gelopen en langzaam aan de heuvel opgeklommen. Prachtig uitzicht over de kustlijn en de wijngaarden tegen de heuvels.

Ondanks ik al meer dan genoeg kerken en kerkjes heb gezien tijdens deze trip toch maar even het kleine kerkje boven aan de heuvel ingegaan. Daarna weer langzaam aan richting het station gegaan op naar het volgende dorp: Vernazza.

Dit leek er meer op. Wat een mooi klein dorpje afgeladen met toeristen. Zolang je niet over de hoofden hoeft te lopen gaat het goed. Eerst een beetje rondt het “haventje” gelopen. Alles in mij opgenomen, boven mij zag ik mensen lopen langs de wijngaarden. Hoewel ik geen fan ben van omhoog lopen doe ik het altijd toch weer. Zo ook nu. Na al de moeite was er wel een beloning in de vorm van een geweldig uitzicht over Vernazza.

Langs het pad en door de smalle straatjes weer naar beneden gegaan. Beneden langs het water gezeten, genietend van het prachtige weer. Volop zon en bijna geen wolkje aan de lucht.

Het liep tegen half één toen ik bij Corniglia aankwam. Vanuit de verte zag ik de enorme trap om het dorp te bereiken. Een jong Chinees stelletje keek ongeveer net zoals ik naar die trap. Denkend of ze er wel zin in hadden om omhoog te klimmen. Na wat heen en weer geloop keerden ze terug naar het station. Ik volgde hun voorbeeld. Kon tenslotte altijd later op de dag terug komen.

Kort daarna arriveerde ik in Manarola. Het plan was eerst lekker te gaan lunchen, met uitzicht op de o zo aantrekkelijk verkoelende zee. Ik vroeg een tafel voor één bij een leuk restaurantje, de serveerster zei letterlijk “alone, why alone? Geen idee wat ik daar op moest zeggen, antwoorden ik “ that’s life”.  Heerlijk tonijn gegeten en wijn gedronken. Ben zo gek op tonijn. Mits hij alleen maar even heel kort aangebakken is aan alle kanten. Gare tonijn is niet lekker en heel droog. Ook dit plaatsje was weer prachtig, zeker wanneer je je wat hoger begaf.

Rondt drie uur bracht de trein mij bij het laatste plaatsje, Riomaggiore. Nog wat kleiner dan de rest naar wel heel knus. Hier heb ik toch zo’n anderhalf uur gespendeerd met voornamelijk langs het water zitten. Was eigenlijk van plan om nog even terug te gaan naar La Spezia voordat ik de zonsondergang zou gaan bewonderen.

Niet gedaan en om zes uur stond ik weer in Vernazza kijkend naar hoe de zon op het plaatsje scheen. Of beter gezegd niet zo heel goed, door de wat omsloten ligging door de bergen. Daarom besloot ik terug te gaan naar Manarola. Veel meer zonlicht op de huizen. Rond half zeven raakte ik aan de praat met iemand naast mij.

Hij had net zijn statief neergezet die ik natuurlijk lekker handig in mijn kamer had laten liggen. Hij, Simon, was zo lief om mij zijn statief te laten gebruiken toen het te donker werd om uit de losse pols te fotograferen. Ook meteen een paar handige instellingstips geleerd.

Ik was oorspronkelijk van plan de trein van zeven uur te nemen. Dat bleek echt te vroeg met de zonsondergang. Zeker aangezien ik natuurlijk foto’s wilde maken. Die van half acht en acht uur miste ik omdat het gewoon super gezellig was met Simon. Heerlijk staan praten en fotograferen.

Uiteindelijk zijn we samen met de trein van half negen naar La Spezia gegaan. Zo gelachen met hem. Was echt gezellig. In La Spezia ging hij opzoek naar zijn auto, ik mijzelf even snel omkleden om uit eten te gaan. Nog wel even nummers uitgewisseld omdat hij iets nodig heeft in verband met het programma Lightroom. Aangezien ik de info op de pc thuis heb staan is het wel handig als ik dat dan later nog kan doorgeven.

Ik had echt zo’n zin om te eten bij het restaurant van de eerste dag in dit plaatsje. Ik grapte tegen Pim dat het wel dicht zo zijn. Dat is natuurlijk de goden verzoeken! Want het restaurant was inderdaad dicht.

Na wat rondlopen en de hulp van Google maps + gebruikers. Uiteindelijk heerlijk gegeten. Vol en moe van de dag verliet ik het restaurant rond elf uur. Zelden zo laat uit eten gegaan.

 

2 reacties

Flora Ruiter 06/10/2017 - 8:37 am

Prachtige foto’s . Mooi die dorpjes. De moeite waard.

Reply
Ron 06/10/2017 - 5:37 pm

Ja, was zeer zeker de moeite waard. Echte een hele mooie plek om te bezoeken.

Reply

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.